Sinds afgelopen vrijdag zijn er weer drie wedstrijden gespeeld. Waar de ene serie nagenoeg beslist lijkt, is de andere serie precies in evenwicht.
De New York Knicks namen een grote stap richting de NBA Finals door ook in Cleveland te winnen. Door die zege staat het nu 3-0, en zoals eerder vermeld komt geen enkel team terug van een 3-0 achterstand. In het westen voorkwamen de San Antonio Spurs dat zij met een 3-1 achterstand terug moesten gaan naar Oklahoma. Door een overtuigende zege staat die serie nu 2-2.
Eerst de serie in het oosten. Al weken gaat het over de backcourt, bestaande uit James Harden en Donovan Mitchell, en de frontcourt, bestaande uit Evan Mobley en Jarrett Allen. De ene wedstrijd staan ze er, de andere wedstrijd spelen ze een anonieme rol. De Cavs zijn grillig en totaal niet te voorspellen.
Dit wisselvallige spel leverde al twee keer een game 7 op. Toch lijken ze nu tekort te komen. Wisselvalligheid is namelijk het laatste wat je moet hebben tegen een team als de New York Knicks, die nu 10 wedstrijden op een rij hebben gewonnen.
Een paar interessante statistieken na die laatste overwinning:
Naast deze statistieken vielen ook de intensiteit en de hardheid in de verdediging op. Met vlagen leek het wel of alleen Max Strus deze intensiteit had.
Een miraculeuze comeback zou alleen kunnen gebeuren als:
De Cavaliers proberen iets wat de San Antonio Spurs ook in de andere serie proberen te doen: de bal weghouden van de sterspelers door te double teamen en de running lanes af te sluiten, zodat een andere speler moet scoren.
Het probleem van beide ploegen is dat de tegenstander bijna alles lijkt te raken. Op voorhand nemen teams vaak genoegen met een schot van Josh Hart, omdat hij normaal gesproken geen al te beste driepuntschutter is, maar tegen alle verwachtingen in schiet hij ze, net als Landry Shamet, allemaal raak.
Dit onderstreept de diepte van de selectie, die in de andere serie al helemaal werd blootgelegd in game 3. 76 punten vanaf de bank wist de regerend kampioen te maken op vrijdag. Wembanyama werd in vergelijking met de eerste twee wedstrijden wel beter onder controle gehouden en Shai Gilgeous-Alexander was opnieuw belangrijk met 26 punten en een playoff record van 12 assists, net als in game 2.
Terug naar die bank, want met SGA als facilitator schoot de uitploeg erop los. Verschillende wapens kwamen naar voren, de ene keer Ajay Mitchell en Alex Caruso, de andere keer Jaylin Williams en Jared McCain. De 24 punten van McCain zijn bijzonder, maar misschien nog opvallender is dat hij 21 schoten nam. Dat geeft aan dat iedereen vertrouwen krijgt en wanneer je aan bent heb je het groene licht, ook als je de 8e of 9e speler in de rotatie bent.
Voor game 4 was het verschil minder groot vanuit de bank. En dat was een van de sleutels voor de overwinning van de Spurs:
Three more games have been played since last Friday. While one series looks almost decided, the other is perfectly balanced.
The New York Knicks took a major step towards the NBA Finals by winning in Cleveland as well. That result puts them up 3-0, and as mentioned before no team has ever come back from a 3-0 deficit. In the West the San Antonio Spurs prevented themselves from heading back to Oklahoma with a 3-1 deficit. A convincing win levels that series at 2-2.
Start with the Eastern series. For weeks now the conversation has been about the backcourt of James Harden and Donovan Mitchell, and the frontcourt of Evan Mobley and Jarrett Allen. One game they show up, the next they are anonymous. The Cavs are inconsistent and completely unpredictable.
That inconsistency has already produced two game 7s. Yet now they seem to be running out of answers. Inconsistency is the last thing you want against a team like the New York Knicks, who have now won 10 games in a row.
A few remarkable statistics after that latest win:
Beyond the numbers, the intensity and physicality of the defense stood out. At times it looked like only Max Strus was bringing that intensity.
A miraculous comeback would only be possible if:
The Cavaliers are trying something the San Antonio Spurs are also attempting in the other series: keep the ball away from the star players by double-teaming and closing running lanes, forcing someone else to score.
The problem for both teams is that the opponent seems to make almost everything. Teams are often happy to give Josh Hart an open look because he is not normally the sharpest three-point shooter, but against all expectations he and Landry Shamet are hitting everything.
This highlights the depth of the roster, which was fully exposed in game 3. The defending champions scored 76 points from the bench on Friday. Wembanyama was better contained compared to the first two games and Shai Gilgeous-Alexander was again important with 26 points and a playoff record 12 assists, just like in game 2.
Back to that bench, because with SGA as facilitator the visiting team was firing from all angles. Different weapons emerged, sometimes Ajay Mitchell and Alex Caruso, other times Jaylin Williams and Jared McCain. McCain's 24 points are impressive but perhaps even more striking is that he took 21 shots. That shows everyone gets confidence and when you are hot you have the green light, even as the eighth or ninth player in the rotation.
By game 4 the bench contribution was smaller. And that was one of the keys to the Spurs' win:
Een goed gesprek kost niks en levert vaak al nieuwe inzichten op, ook als we daarna niet samenwerken.
A good conversation costs nothing and often brings new insights, even if we don't work together afterwards.